سیستم آموزشی نروژ
سیستم آموزشی نروژ
همین امروز ایده و فکر نو خود را با ما در میان بگذارید و شروع تحصیلی خود را به ما بسپارید
مدارس ابتدایی (6 تا 13سالگی، Barneskole)، متوسطه اول (13 تا 16 سالگی، Ungdomsskole)، متوسطه دوم (16 تا 19 سالگی، Videregende Skole) سه مقطع نظام آموزشی نروژ هستند. مقاطع ابتدایی و متوسه اول بهعنوان مقاطع اجباری بوده و مدارس پایه (Base-school) شناخته میشوند.
همه نوجوانان 6 تا 16 ساله باید مقاطع ابتدایی و توسط اول را بگذرانند. تا پیش از سال 1997، تحصیلات اجباری در نروژ از سن هفت سالگی آغاز شد. به دلیل این که بسیاری از مدارس تنها یکی از مقاطع رو دارند، اغلب دانشآموزان برای تحصیل در هر یک از مقاطع باید مدرسه خود را تغییر دهند.
هر مقطع تحصیلی بالاتر از مقطع متوسطه دوم، بهعنوان تحصیلات عالی در نظر گرفته شده و معمولاً به مدت سه سال یا بیشتر است. گواهی پذیرش دانشگاهی جهانی برای ورود به بیشتر موسسات آموزش عالی (Generell Studiekompetanse) لازم است. این را میتوان با انجام تحصلات عمومی در دبیرستان یا با پیروی از قانون 5/23 انجام داد که فرد را ملزم میکند تا با حداقل 23 سال سن، دارای 5 سال تحصیل و کار بهصورت ترکیبی داشته باشد و در امتحانات نروژی در دروس ریاضیات، علوم طبیعی، انگلیسی و مطالعات اجتماعی قبول شود. برخی دروس انتخابی خاص در پایههای دوم و سوم نیز برای برخی از مقاطع تحصیلی (بهعنوانمثال، ریاضیات و فیزیک برای مطالعات مهندسی) مورد نیاز است.
هنگامی که تعداد متقاضیان بیش از ظرفیتهای موجود باشد، دانشجویان بر اساس نمراتشان در دبیرستان طبقهبندی میشوند. بسیاری از دانشآموزان، امتحانات دبیرستان خود را مجدداً تکرار میکنند تا نمرات خود را بهبود بخشند و وارد برنامههایی مانند پزشکی، حقوق و مهندسی شوند که به معدل بالایی نیاز دارند.
هنگامی که تعداد متقاضیان بیش از ظرفیتهای موجود باشد، دانشجویان بر اساس نمراتشان در دبیرستان طبقهبندی میشوند. بسیاری از دانشآموزان، امتحانات دبیرستان خود را مجدداً تکرار میکنند تا نمرات خود را بهبود بخشند و وارد برنامههایی مانند پزشکی، حقوق و مهندسی شوند که به معدل بالایی نیاز دارند.
آموزش عالی به سه دسته تقسیم میشود:
دانشگاههایی که در رشتههای نظری (هنر، علوم انسانی و علوم طبیعی) تخصص دارند، مدارک لیسانس (3 ساله)، کارشناسی ارشد (5 ساله) و دکتری (8 ساله) را ارائه میدهند. رشتههای حرفهای مانند حقوق، پزشکی، دندانپزشکی، داروسازی و روانشناسی نیز در دانشگاهها ارائه میشود؛ اگرچه این موضوعات معمولاً در دپارتمانهای مجزایی ارائه میشوند و ارتباط چندانی با سایر دانشگاهها ندارند.
کالجهای دانشگاهی (høgskole) طیف متنوعی از فرصتهای آموزشی، از جمله مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد، و دکتری، مدارک مهندسی، و مشاغل حرفهای مانند معلم و پرستار را ارائه میدهند. سیستم نمرهدهی با آنچه در مؤسسات استفاده میشود، یکسان است.
مدارس خصوصی تمایل دارند در زمینههای محبوب مانند مدیریت بازرگانی، بازاریابی و هنرهای زیبا، که ظرفیت محدودی در مدارس دولتی دارند، تخصص داشته باشند. با وجود این واقعیت که 10 درصد از دانشجویان در آموزش عالی، در مدارس خصوصی تحصیل کردهاند، در مقایسه با 4 درصد در متوسطه و 1.5 درصد در ابتدایی، مدارس خصوصی چندان همهگیر نیستند.
تمایز بین آموزش عالی حرفهای و غیرحرفهای به طور رسمی انجام نمیشود.
